ملاقات

« سخني با دنيا »

رها كنيد مرا اي گروه همراهان

به پنجه تا بكَنم سنگ سنگ اين زندان

            *  *  *

تو اي جميله زيبا ، عزيز و دل دزدي

ولي چه حيف ، كه مهر تو نقد جان و گران

اگرچه نغز و ظريفي چه سود دل بستن

كه بي وفايي تو شُهره است و وردِ زبان

قرار خرمن سال دگر دهي هر سال

ندانم اين تو زرنگي و يا منم نادان ؟

به مطبخ شبت اي بانوي فريبا چهر

خيال خام پزند از براي هوشياران ...

طلسم تو من ما را اسير قلعه نمود

حصار پيچاپيچ و سراب بي پايان

به صيقل غم عشقي دلم چو آينه شد

نمودم آينه را در برابر ديوان

فسون به صاعقه اي باطل و پريشان گشت

ز سحربند تعشّق شكست قفلِ زمان

كنون جوان شدم و اين جهان بسي پير است

چرا طلاق نگيرم به خواستگارِ جوان ؟

طلاق من بدهيد پا و اي سر و دست !

حلال باد مهرم و آزاد بادم جان ...

 تهران –  نيمه شب 15/03/1389